იოგას ნათელქმნა

იო­გას ნა­თელ­ქმნა ნა­წი­ლი 8 – Light on Yoga

იო­გას ნა­თელ­ქმნა ნა­წი­ლი 8 – Light on Yoga

ნიამა

ნი­ა­მა არის ქცე­ვის წე­სე­ბი, რომ­ლე­ბიც ეხე­ბა ინ­დი­ვი­დუ­ა­ლურ დის­ცი­პლი­ნას, მა­შინ რო­ცა ია­მა უნი­ვერ­სა­ლუ­რია თა­ვი­სი გა­მო­ყე­ნე­ბით. პა­ტან­ჯა­ლის მი­ერ ჩა­მოთ­ვლი­ლი ხუ­თი ნი­ა­მაა: შა­უ­ჩა (სიწ­მინ­დე), სან­ტო­შა (კმა­ყო­ფი­ლე­ბა), ტა­პა­სი (გზნე­ბა ან ას­კე­ტიზ­მი), სვად­ჰი­ა­ია (სა­კუ­თა­რი თა­ვის/მეს შე­სწავ­ლა) და იშ­ვა­რა-პრა­ნიდ­ჰა­ნა (უფლი­სად­მი მიძ­ღვნა).

 

შა­უ­ჩა. სხე­უ­ლის სიწ­მინ­დე აუ­ცი­ლე­ბე­ლია კე­თილ­დღე­ო­ბის­თვის. მა­შინ რო­ცა კა­რგი ჩვე­ვე­ბი, რო­გო­რი­ცაა ბა­ნა­ო­ბა, სხე­ულს გა­რე­გნუ­ლად წმენდს, ასა­ნა და პრა­ნა­ი­ა­მა მას ში­გნი­დან ასუფ­თა­ვებს. ასა­ნე­ბის პრაქ­ტი­კა ტო­ნუსს მა­ტებს მთელ სხე­ულს და გა­მო­დევ­ნის ტოქ­სი­ნებ­სა და მი­ნა­რე­ვებს, რომ­ლე­ბიც გა­მოწ­ვე­უ­ლია გა­და­მე­ტე­ბუ­ლი სი­ა­მოვ­ნე­ბით. პრა­ნა­ი­ა­მა წმენდს და აა­ნი­ა­ვებს ფილ­ტვებს, ჟან­გბა­დით ამა­რა­გებს სისხლს და ასუფ­თა­ვებს ნერ­ვებს. მა­გრამ სხე­უ­ლის ფი­ზი­კურ გაწ­მენ­და­ზე უფრო მნიშ­ვნე­ლო­ვა­ნია გო­ნე­ბის გაწ­მენ­და მი­სი შე­მაშ­ფო­თე­ბე­ლი ემო­ცი­ე­ბის­გან, რო­გო­რი­ცაა სი­ძულ­ვი­ლი, ვნე­ბა, ბრა­ზი, ხორ­ცი­ე­ლი გუ­ლის­თქმა, სი­ხარ­ბე, ცდო­მი­ლე­ბა და სი­ა­მა­ყე. კი­დევ უფრო მნიშ­ვნე­ლო­ვა­ნია ინ­ტე­ლექ­ტის (ბუდ­ჰი) გაწ­მენ­და უწ­მინ­დუ­რი აზ­რე­ბის­გან. გო­ნე­ბის მი­ნა­რე­ვე­ბი ირეც­ხე­ბა ბჰაკ­ტის (თაყ­ვა­ნის­ცე­მის) წყლებ­ში. ინ­ტე­ლექ­ტის ან გან­სჯის მი­ნა­რე­ვე­ბი იწ­ვე­ბა სვად­ჰი­ა­ი­ას (სა­კუ­თა­რი მეს შე­სწავ­ლის) ცეც­ხლში. ეს ში­ნა­გა­ნი გან­წმენ­და იძ­ლე­ვა ნა­თელ­სა და სი­ხა­რულს. მას მო­აქვს კე­თილ­გან­წყო­ბა (სა­უ­მა­ნა­სია) და გან­დევ­ნის მენ­ტა­ლურ ტკი­ვილს, დათ­რგუ­ნუ­ლო­ბას, მწუ­ხა­რე­ბა­სა და სა­სო­წარ­კვე­თას (და­უ­რმა­ნა­სია). რო­დე­საც ადა­მი­ა­ნი კე­თილ­გან­წყო­ბი­ლია, ის ხე­დავს სათ­ნო­ე­ბებს სხვებ­ში და არა მხო­ლოდ მათ ნა­კლო­ვა­ნე­ბებს. პა­ტი­ვის­ცე­მა, რო­მელ­საც ის სხვი­სი სათ­ნო­ე­ბე­ბის მი­მართ იჩენს, მას სა­კუ­თა­რი თა­ვის პა­ტი­ვის­ცე­მა­საც მა­ტებს და ეხმა­რე­ბა სა­კუ­თარ მწუ­ხა­რე­ბა­სა და სირ­თუ­ლე­ებ­თან ბრძო­ლა­ში. რო­დე­საც გო­ნე­ბა ნა­თე­ლია, ად­ვი­ლია მი­სი ერთ წერ­ტილ­ზე მი­მარ­თვა (ეკა­გრა). კონ­ცენ­ტრა­ცი­ით ადა­მი­ა­ნი მო­ი­პო­ვებს ბა­ტო­ნო­ბას გრძნო­ბე­ბზე (ინ­დრია-ჯა­ია). მა­შინ ის მზად არის, შე­ვი­დეს სა­კუ­თა­რი სხე­უ­ლის ტა­ძარ­ში და და­ი­ნა­ხოს თა­ვი­სი ნამ­დვი­ლი მე სა­კუ­თა­რი გო­ნე­ბის სარ­კე­ში.

სხე­უ­ლის, აზ­რი­სა და სიტ­ყვის სიწ­მინ­დის გარ­და, აუ­ცი­ლე­ბე­ლია სუფ­თა სა­კვე­ბიც. სა­კვე­ბის მომ­ზა­დე­ბი­სას სი­სუფ­თა­ვის გარ­და, ასე­ვე აუ­ცი­ლე­ბე­ლია სიწ­მინ­დის და­ცვა იმ სა­შუ­ა­ლე­ბებ­ში, რი­თაც მას მო­ი­პო­ვე­ბენ.

სა­კვე­ბი, რო­გორც სი­ცოც­ხლის შე­მა­კა­ვე­ბე­ლი და ამა­ვე დროს მომ­ხმა­რე­ბე­ლი სუბ­სტან­ცია, გა­ნი­ხი­ლე­ბა რო­გორც ბრაჰ­მა­ნის ფა­ზა. ის უნ­და მი­ვი­ღოთ იმ გრძნო­ბით, რომ ყო­ვე­ლი ლუ­კმით ვი­ღებთ ძა­ლას უფლის მსა­ხუ­რე­ბის­თვის. მა­შინ სა­კვე­ბი ხდე­ბა წმინ­და. იყოს თუ არა ვე­გე­ტა­რი­ა­ნე­ლი, ეს წმინ­დად პი­რა­დი სა­კით­ხია, რად­გან თი­თო­ე­ულ ადა­მი­ან­ზე გავ­ლე­ნას ახ­დენს იმ ქვეყ­ნის ტრა­დი­ცია და ჩვე­ვე­ბი, სა­დაც ის და­ი­ბა­და და გა­ი­ზარ­და. მა­გრამ, დრო­თა გან­მავ­ლო­ბა­ში, იო­გას პრაქ­ტი­კოს­მა უნ­და მი­ი­ღოს ვე­გე­ტა­რი­ა­ნუ­ლი დი­ე­ტა, რა­თა მი­აღ­წი­ოს წერ­ტი­ლო­ვან ყუ­რად­ღე­ბა­სა და სუ­ლი­ერ ევო­ლუ­ცი­ას.

სა­კვე­ბი უნ­და მი­ვი­ღოთ ჯან­მრთე­ლო­ბის, ძა­ლის, ენე­რგი­ი­სა და სი­ცოც­ხლის ხელ­შე­საწ­ყო­ბად. ის უნ­და იყოს მარ­ტი­ვი, ნო­ყი­ე­რი, წვნი­ა­ნი და და­მამ­შვი­დე­ბე­ლი. მო­ე­რი­დეთ სა­კვებს, რო­მე­ლიც არის მჟა­ვე, მწა­რე, მლა­შე, მძა­ფრი, მწვე­ლი, და­ძვე­ლე­ბუ­ლი, უგე­მუ­რი, მძი­მე და უწ­მინ­დუ­რი.

ხა­სი­ათს აყა­ლი­ბებს სა­კვე­ბის ტი­პი, რო­მელ­საც ვი­ღებთ და ის, თუ რო­გორ ვჭამთ მას. ადა­მი­ა­ნე­ბი ერ­თა­დერ­თი არ­სე­ბე­ბი არი­ან, რომ­ლე­ბიც ჭა­მენ მა­შინ, რო­ცა არ ში­ათ და ზო­გა­დად ცხოვ­რო­ბენ იმის­თვის, რომ ჭა­მონ, ნაც­ვლად იმი­სა, რომ ჭა­მონ იმის­თვის, რა­თა იც­ხოვ­რონ. თუ ჩვენ ვჭამთ პი­რის გე­მოვ­ნე­ბის­თვის, ჩვენ ზედ­მეტს ვჭამთ და ვი­ტან­ჯე­ბით საჭ­მლის მოუნე­ლე­ბლო­ბით, რასაც ჩვენი სის­ტე­მები მწყო­ბრი­დან გა­მოჰ­ყავს. იოგს სწამს ჰა­რმო­ნი­ის, ამი­ტომ ის ჭამს მხო­ლოდ არ­სე­ბო­ბის შე­სა­ნარ­ჩუ­ნე­ბლად. ის არ ჭამს არც ზედ­მეტს და არც ძა­ლი­ან ცო­ტას. ის თა­ვის სხე­ულს უყუ­რებს რო­გორც სუ­ლის მო­სას­ვე­ნე­ბელ სახლს და იცავს თავს გა­და­მე­ტე­ბუ­ლი ტკბო­ბის­გან.

სა­კვე­ბის გარ­და, სუ­ლი­ე­რი პრაქ­ტი­კის­თვის მნიშ­ვნე­ლო­ვა­ნია ად­გი­ლიც. რთუ­ლია ვარ­ჯი­ში შო­რე­ულ ქვე­ყა­ნა­ში (სა­ხლი­დან მო­შო­რე­ბით), ტყე­ში, ხალ­ხმრა­ვალ ქა­ლაქ­ში, ან იქ, სა­დაც ხმა­უ­რია. ადა­მი­ან­მა უნ­და შე­არ­ჩი­ოს ად­გი­ლი, სა­დაც სა­კვე­ბი ად­ვი­ლად მო­სა­პო­ვე­ბე­ლია, ად­გი­ლი, რო­მე­ლიც თა­ვი­სუ­ფა­ლია მწე­რე­ბის­გან, და­ცუ­ლია სტი­ქი­ის­გან და აქვს სა­სი­ა­მოვ­ნო გა­რე­მო. ტბის ან მდი­ნა­რის ნა­პი­რე­ბი, ან ზღვის სა­ნა­პი­რო იდე­ა­ლუ­რია. ასე­თი მშვი­დი, იდე­ა­ლუ­რი ად­გი­ლე­ბის პოვ­ნა თა­ნა­მედ­რო­ვე დრო­ში რთუ­ლია; მა­გრამ ადა­მი­ანს შე­უძ­ლია, სულ მცი­რე, გა­მო­ყოს კუთ­ხე სა­კუ­თარ ოთახ­ში პრაქ­ტი­კის­თვის და შე­ი­ნარ­ჩუ­ნოს ის სუფ­თად, გა­ნი­ა­ვე­ბული, მშრალი და მავ­ნე­ბლე­ბის­გან და­ცუ­ლი.

 

სან­ტო­შა. სან­ტო­შა ანუ კმა­ყო­ფი­ლე­ბა უნ­და განვავი­თა­როთ. გო­ნე­ბა, რო­მე­ლიც არ არის კმა­ყო­ფი­ლი, ვერ კონ­ცენ­ტრირ­დე­ბა. იო­გი არ გრძნობს არა­ფრის ნა­კლე­ბო­ბას და ამი­ტომ ბუ­ნე­ბრი­ვად კმა­ყო­ფი­ლია. კმა­ყო­ფი­ლე­ბას იო­გის­თვის მო­აქვს გა­ნუ­ზო­მე­ლი ნე­ტა­რე­ბა. კმა­ყო­ფი­ლი ადა­მი­ა­ნი სრულ­ყო­ფი­ლია, რად­გან მან შე­ი­ცნო უფლის სიყ­ვა­რუ­ლი და შე­ას­რუ­ლა თა­ვი­სი მო­ვა­ლე­ო­ბა. ის კურ­თხე­უ­ლია, რად­გან შე­ი­ცნო ჭეშ­მა­რი­ტე­ბა და სი­ხა­რუ­ლი.

კმა­ყო­ფი­ლე­ბა და სიმ­შვი­დე გო­ნე­ბის მდგო­მა­რე­ო­ბე­ბია. ადა­მი­ა­ნებს შო­რის განს­ხვა­ვე­ბე­ბი წა­რმო­ი­შო­ბა რა­სის, აღ­მსა­რე­ბლო­ბის, სიმ­დი­დრი­სა და სწავ­ლუ­ლო­ბის გა­მო. განს­ხვა­ვე­ბე­ბი ქმნის უთან­ხმო­ე­ბას და წა­რმო­ი­შო­ბა შე­გნე­ბუ­ლი თუ შე­უ­გნე­ბე­ლი კონ­ფლიქ­ტე­ბი, რომ­ლე­ბიც ფან­ტავს და აბ­ნევს ადა­მი­ანს. მა­შინ გო­ნე­ბა ვერ ხდე­ბა წერ­ტი­ლო­ვა­ნი (ეკა­გრა) და წარ­თმე­უ­ლი აქვს სიმ­შვი­დე. კმა­ყო­ფი­ლე­ბა და სიმ­შვი­დე მა­შინ ისად­გუ­რებს, რო­დე­საც სუ­ლის ალი არ ირ­ხე­ვა სურ­ვი­ლის ქარ­ში. სად­ჰა­კა არ ეძებს მკვდრე­ბის ცა­რი­ელ სიმ­შვი­დეს, არა­მედ იმ ადა­მი­ა­ნის მშვი­დო­ბას, რომ­ლის გო­ნე­ბაც მტკი­ცედ არის დამ­კვი­დრე­ბუ­ლი ღმერ­თში.

 

ტა­პა­სი. ტა­პა­სი მომ­დი­ნა­რე­ობს ფუ­ძი­დან „ტაპ“, რაც ნიშ­ნავს აა­ლე­ბას, წვას, ნა­თე­ბას, ტკი­ვი­ლის გან­ცდას ან სიც­ხით შთან­თქმას. შე­სა­ბა­მი­სად, ის ნიშ­ნავს მწველ ძა­ლის­ხმე­ვას ნე­ბის­მი­ერ ვი­თა­რე­ბა­ში ცხოვ­რე­ბა­ში გან­საზ­ღვრუ­ლი მიზ­ნის მი­საღ­წე­ვად. ის გუ­ლის­ხმობს გან­წმენ­დას, თვით­დის­ცი­პლი­ნა­სა და ას­კე­ტიზმს. ხა­სი­ა­თის ჩა­მო­ყა­ლი­ბე­ბის მთე­ლი მე­ცნი­ე­რე­ბა შე­იძ­ლე­ბა გან­ხი­ლულ იქნას რო­გორც ტა­პა­სის პრაქ­ტი­კა.

ტა­პა­სი არის შე­გნე­ბუ­ლი ძა­ლის­ხმე­ვა ღვთა­ე­ბრივ­თან სა­ბო­ლოო ერ­თო­ბის მი­საღ­წე­ვად და ყვე­ლა იმ სურ­ვი­ლის და­საწ­ვა­ვად, რო­მე­ლიც ამ მიზ­ნის­კენ მი­მა­ვალ გზა­ზე დგას. ღირ­სე­უ­ლი მი­ზა­ნი ცხოვ­რე­ბას გა­ნა­თე­ბულს, წმინ­და­სა და ღვთა­ე­ბრივს ხდის. ასე­თი მიზ­ნის გა­რე­შე მოქ­მე­დე­ბა­სა და ლო­ცვას ფა­სი არ აქვს. ცხოვ­რე­ბა ტა­პა­სის გა­რე­შე ჰგავს გულს სიყ­ვა­რუ­ლის გა­რე­შე. ტა­პა­სის გა­რე­შე გო­ნე­ბა ვერ მის­წვდე­ბა უფალს.

არ­სე­ბობს სა­მი ტი­პის ტა­პა­სი. ის შე­იძ­ლე­ბა ეხე­ბო­დეს სხე­ულს (კა­ი­ი­კა), მეტ­ყვე­ლე­ბას (ვა­ჩი­კა) ან გო­ნე­ბას (მა­ნა­სი­კა). თავ­შე­კა­ვე­ბა (ბრაჰ­მა­ჩა­რია) და არა­ძა­ლა­დო­ბა (აჰიმ­სა) სხე­უ­ლის ტა­პა­სია. ისე­თი სიტ­ყვე­ბის გა­მო­ყე­ნე­ბა, რომ­ლე­ბიც არ არის შე­უ­რაც­ხმყო­ფე­ლი, ღმერ­თის დი­დე­ბის წა­რმოთ­ქმა, ჭეშ­მა­რი­ტე­ბის სა­უ­ბა­რი სა­კუ­თა­რი თა­ვის­თვის მო­სა­ლოდ­ნე­ლი შე­დე­გე­ბის მი­უ­ხე­და­ვად და სხვე­ბზე ცუ­დის არ­თქმა — მეტ­ყვე­ლე­ბის ტა­პა­სია. მენ­ტა­ლუ­რი და­მო­კი­დე­ბუ­ლე­ბის გან­ვი­თა­რე­ბა, რომ­ლი­თაც ადა­მი­ა­ნი რჩე­ბა მშვი­დი და გა­წო­ნა­სწო­რე­ბუ­ლი სი­ხა­რულ­სა და მწუ­ხა­რე­ბა­ში და ინარ­ჩუ­ნებს თვით­კონ­ტროლს — გო­ნე­ბის ტა­პა­სია.

ტა­პა­სია, რო­დე­საც ადა­მი­ა­ნი მუ­შა­ობს ყო­ველ­გვა­რი ეგო­ის­ტუ­რი მო­ტი­ვის ან ჯილ­დოს იმე­დის გა­რე­შე და შე­ურ­ყე­ვე­ლი რწმე­ნით, რომ ბა­ლა­ხის ღე­როც კი ვერ ირ­ხე­ვა მი­სი ნე­ბის გა­რე­შე.

ტა­პა­სით იო­გი ავი­თა­რებს სხე­უ­ლის, გო­ნე­ბი­სა და ხა­სი­ა­თის სიმ­ტკი­ცეს. ის იძენს გამ­ბე­და­ო­ბას და სიბ­რძნეს, პა­ტი­ოს­ნე­ბას, პირ­და­პი­რო­ბა­სა და უბრა­ლო­ე­ბას.

 

სვად­ჰი­ა­ია. „სვა“ ნიშ­ნავს სა­კუ­თარ თავს (მეს), ხო­ლო „ად­ჰი­ა­ია“ — შე­სწავ­ლას ან გა­ნა­თლე­ბას. გა­ნა­თლე­ბა არის იმ სა­უ­კე­თე­სოს გა­მოვ­ლე­ნა, რაც ადა­მი­ან­შია. შე­სა­ბა­მი­სად, სვად­ჰი­ა­ია არის სა­კუ­თა­რი მეს გა­ნა­თლე­ბა.

სვად­ჰი­ა­ია განს­ხვავ­დე­ბა უბრა­ლო ინს­ტრუქ­ცი­ის­გან, რო­გო­რი­ცაა ლექ­ცი­ა­ზე დას­წრე­ბა, სა­დაც ლექ­ტო­რი თა­ვის სწავ­ლუ­ლო­ბას აფრი­ა­ლებს აუ­დი­ტო­რი­ის უმე­ცრე­ბის წი­ნა­შე. რო­დე­საც ადა­მი­ა­ნე­ბი იკრი­ბე­ბი­ან სვად­ჰი­ა­ი­ას­თვის, მთქმე­ლი და მსმე­ნე­ლი ერთ აზ­რზე არი­ან და აქვთ ურ­თი­ერ­თსიყ­ვა­რუ­ლი და პა­ტი­ვის­ცე­მა. აქ არ არის ქა­და­გე­ბა და ერ­თი გუ­ლი ესა­უ­ბრე­ბა მე­ო­რეს. ის კე­თილ­შო­ბი­ლუ­რი აზ­რე­ბი, რომ­ლე­ბიც სვად­ჰი­ა­ი­ას­გან წა­რმო­ი­შო­ბა, ასე ვთქვათ, გა­და­დის ადა­მი­ა­ნის სის­ხლძარ­ღვებ­ში, რა­თა გახ­დეს მი­სი ცხოვ­რე­ბი­სა და არ­სე­ბის ნა­წი­ლი.

ადა­მი­ა­ნი, რო­მე­ლიც სვად­ჰი­ა­ი­ას ეწე­ვა, კით­ხუ­ლობს ცხოვ­რე­ბის სა­კუ­თარ წიგნს და ამავ­დრო­უ­ლად წერს და ასწო­რებს მას. ხდე­ბა ცვლი­ლე­ბა მის ცხოვ­რე­ბი­სე­ულ ხედ­ვა­ში. ის იწ­ყებს გა­აზ­რე­ბას, რომ მთე­ლი ქმნი­ლე­ბა გან­კუთ­ვნი­ლია ბჰაკ­ტის­თვის (თაყ­ვა­ნის­ცე­მის­თვის) და არა ბჰო­გას­თვის (სი­ა­მოვ­ნე­ბის­თვის); რომ მთე­ლი ქმნი­ლე­ბა ღვთა­ე­ბრი­ვია, რომ მის­ში არის ღვთა­ე­ბრი­ო­ბა და რომ ენე­რგია, რო­მე­ლიც მას ამოძ­რა­ვებს, იგი­ვეა, რაც ამოძ­რა­ვებს მთელ სამ­ყა­როს.

შრი ვი­ნო­ბა ბჰა­ვეს (ბჰუ­და­ნის მოძ­რა­ო­ბის ლი­დე­რის) თა­ნა­ხმად, სვად­ჰი­ა­ია არის ერ­თი სა­გნის შე­სწავ­ლა, რო­მე­ლიც არის ყვე­ლა სხვა სა­გნის ან მოქ­მე­დე­ბის სა­ფუ­ძვე­ლი ან ფეს­ვი, რო­მელ­საც ეყ­რდნო­ბა სხვე­ბი, მა­გრამ რო­მე­ლიც თა­ვად არ ეყ­რდნო­ბა არა­ფერს.

იმი­სათ­ვის, რომ ცხოვ­რე­ბა გახ­დეს ჯან­სა­ღი, ბედ­ნი­ე­რი და მშვი­დო­ბი­ა­ნი, აუ­ცი­ლე­ბე­ლია ღვთა­ე­ბრი­ვი ლი­ტე­რა­ტუ­რის რე­გუ­ლა­რუ­ლი შე­სწავ­ლა წმინ­და ად­გი­ლას. მსო­ფლი­ოს წმინ­და წი­გნე­ბის ეს შე­სწავ­ლა სა­შუ­ა­ლე­ბას მის­ცემს სად­ჰა­კას, მო­ახ­დი­ნოს კონ­ცენ­ტრა­ცია და გა­და­ჭრას ცხოვ­რე­ბის რთუ­ლი პრო­ბლე­მე­ბი მა­თი წა­რმო­შო­ბი­სას. ეს ბო­ლოს მო­უ­ღებს უმე­ცრე­ბას და მო­ი­ტანს ცოდ­ნას. უმე­ცრე­ბას არ აქვს და­საწ­ყი­სი, მა­გრამ აქვს და­სას­რუ­ლი. ცოდ­ნას აქვს და­საწ­ყი­სი, მა­გრამ არ აქვს და­სას­რუ­ლი. სვად­ჰი­ა­ი­ას მეშ­ვე­ო­ბით სად­ჰა­კა იგებს თა­ვი­სი სუ­ლის ბუ­ნე­ბას და ეზი­ა­რე­ბა ღვთა­ე­ბრივს. მსო­ფლი­ოს წმინ­და წი­გნე­ბი ყვე­ლას სა­კით­ხა­ვია. ისი­ნი არ არის გან­კუთ­ვნი­ლი მხო­ლოდ ერ­თი კონ­კრე­ტუ­ლი სარ­წმუ­ნო­ე­ბის წევ­რე­ბის­თვის. რო­გორც ფუტ­კრე­ბი აგე­მოვ­ნე­ბენ ნექ­ტარს სხვა­დას­ხვა ყვა­ვილ­ში, ასე­ვე სად­ჰა­კა ის­რუ­ტავს სხვა სარ­წმუ­ნო­ე­ბე­ბის იმ ნა­წი­ლებს, რაც მას სა­შუ­ა­ლე­ბას მის­ცემს უკეთ და­ა­ფა­სოს სა­კუ­თა­რი რწმე­ნა.

ფი­ლო­ლო­გია არ არის ენა, არა­მედ ენე­ბის მე­ცნი­ე­რე­ბა, რომ­ლის შე­სწავ­ლაც სტუ­დენტს სა­შუ­ა­ლე­ბას აძ­ლევს უკეთ ისწავ­ლოს სა­კუ­თა­რი ენა. მსგავ­სად ამი­სა, იო­გა არ არის რე­ლი­გია თა­ვის­თა­ვად. ის არის რე­ლი­გი­ე­ბის მე­ცნი­ე­რე­ბა, რომ­ლის შე­სწავ­ლაც სად­ჰა­კას სა­შუ­ა­ლე­ბას მის­ცემს უკეთ და­ა­ფა­სოს სა­კუ­თა­რი სარ­წმუ­ნო­ე­ბა.

 

იშ­ვა­რა-პრა­ნიდ­ჰა­ნა. სა­კუ­თა­რი ქმე­დე­ბე­ბი­სა და ნე­ბის­ყო­ფის უფლი­სად­მი მიძ­ღვნა არის იშ­ვა­რა-პრა­ნიდ­ჰა­ნა. მას, ვი­საც აქვს ღმერ­თის რწმე­ნა, არ ეძ­ლე­ვა სა­სო­წარ­კვე­თას. მას აქვს გა­სხი­ვოს­ნე­ბა (ტე­ჯა­სი). ის, ვინც იცის, რომ მთე­ლი ქმნი­ლე­ბა უფალს ეკუთ­ვნის, არ იბღინ­ძება ამ­პარ­ტავ­ნებით და არ თვრე­ბა ძა­ლა­უ­ფლე­ბით. ის არ დამდაბ­ლდე­ბა ეგო­ის­ტურ მიზ­ნებამ­დე; მი­სი თა­ვი მხო­ლოდ თაყ­ვა­ნის­ცე­მი­სას და­იხ­რე­ბა. რო­დე­საც ბჰაკ­ტის (თაყ­ვა­ნის­ცე­მის) წყლე­ბი მი­ე­მარ­თე­ბა გო­ნე­ბის ტურ­ბი­ნე­ბის­კენ, შე­დე­გი არის მენ­ტა­ლუ­რი ძა­ლა და სუ­ლი­ე­რი გა­სხი­ვოს­ნე­ბა. მა­შინ რო­ცა მხო­ლოდ ფი­ზი­კუ­რი ძა­ლა ბჰაკ­ტის გა­რე­შე მო­მაკ­ვდი­ნე­ბე­ლია, უბრა­ლო თაყ­ვა­ნის­ცე­მა ხა­სი­ა­თის სიმ­ტკი­ცის გა­რე­შე ოპი­უმს ჰგავს. სი­ა­მოვ­ნე­ბე­ბზე და­მო­კი­დე­ბუ­ლე­ბა ანად­გუ­რებს რო­გორც ძა­ლას, ისე დი­დე­ბას. გრძნო­ბე­ბის და­კმა­ყო­ფი­ლე­ბი­დან, რო­დე­საც ისი­ნი სი­ა­მოვ­ნე­ბებს დას­დე­ვენ, წა­რმო­ი­შო­ბა მო­ჰა (მი­ჯაჭ­ვუ­ლო­ბა) და ლობ­ჰა (სი­ხარ­ბე) მა­თი გან­მე­ო­რე­ბის მი­მართ. თუ გრძნო­ბე­ბი არ და­კმა­ყო­ფილ­და, მა­შინ დგე­ბა შო­კა (მწუ­ხა­რე­ბა). ისი­ნი უნ­და მო­ი­თო­კოს ცოდ­ნი­თა და მოთ­მი­ნე­ბით; მა­გრამ გო­ნე­ბის კონ­ტრო­ლი უფრო რთუ­ლია. მას შემ­დეგ, რაც ადა­მი­ა­ნი ამო­წუ­რავს სა­კუ­თარ რე­სურ­სებს და მა­ინც ვერ მი­აღ­წევს წა­რმა­ტე­ბას, ის და­ხმა­რე­ბის­თვის უფალს მი­მარ­თავს, რად­გან ის არის ყო­ველ­გვა­რი ძა­ლის წყა­რო. სწო­რედ ამ ეტაპ­ზე იწ­ყე­ბა ბჰაკ­ტი. ბჰაკ­ტი­ში გო­ნე­ბა, ინ­ტე­ლექ­ტი და ნე­ბა ბარ­დე­ბა უფალს და სად­ჰა­კა ლო­ცუ­ლობს: „მე არ ვი­ცი, რა არის კა­რგი ჩემ­თვის. იყავნ ნე­ბა შე­ნი“. სხვე­ბი ლო­ცუ­ლო­ბენ სა­კუ­თა­რი სურ­ვი­ლე­ბის და­სა­კმა­ყო­ფი­ლე­ბლად ან შე­სას­რუ­ლე­ბლად. ბჰაკ­ტი­ში ანუ ჭეშ­მა­რიტ სიყ­ვა­რულ­ში არ არის ად­გი­ლი „მე­სა“ და „ჩე­მი­სათ­ვის“. რო­დე­საც „მე­სა“ და „ჩე­მის“ გრძნო­ბა ქრე­ბა, ინ­დი­ვი­დუ­ა­ლუ­რი სუ­ლი აღ­წევს სრულ ზრდას.

რო­დე­საც გო­ნე­ბა და­ცლი­ლია პი­რა­დი და­კმა­ყო­ფი­ლე­ბის სურ­ვი­ლე­ბის­გან, ის უნ­და აივ­სოს უფალ­ზე ფი­ქრე­ბით. პი­რა­დი და­კმა­ყო­ფი­ლე­ბის ფი­ქრე­ბით სავ­სე გო­ნე­ბა­ში არ­სე­ბობს საფ­რთხე, რომ გრძნო­ბებ­მა გო­ნე­ბა სურ­ვი­ლის ობი­ექ­ტე­ბის­კენ წა­იყ­ვა­ნონ. ბჰაკ­ტის პრაქ­ტი­კის მცდე­ლო­ბა გო­ნე­ბის სურ­ვი­ლე­ბის­გან და­ცლის გა­რე­შე ჰგავს ცეც­ხლის დან­თე­ბას სვე­ლი შე­შის გა­მო­ყე­ნე­ბით. ის ბევრ კვამლს წა­რმოქ­მნის და ცრემ­ლებს გვრის იმას, ვინც მას ან­თებს და მათ, ვინც მის გარ­შე­მოა. სურ­ვი­ლე­ბით სავ­სე გო­ნე­ბა არ აალ­დე­ბა და არ ანა­თებს, და არც სი­ნა­თლე­სა და სით­ბოს წა­რმოქ­მნის, რო­დე­საც მას ცოდ­ნის ცეც­ხლი ეხე­ბა.

უფლის სა­ხე­ლი მზეს ჰგავს, რო­მე­ლიც ფან­ტავს ყო­ველ­გვარ სიბ­ნე­ლეს. მთვა­რე სავ­სეა, რო­დე­საც ის მზის პი­რის­პირ დგას. ინ­დი­ვი­დუ­ა­ლუ­რი სუ­ლი გა­ნიც­დის სი­სავ­სეს (პურ­ნა­ტა), რო­დე­საც ის უფლის პი­რის­პირ დგას. თუ დე­და­მი­წის ჩრდი­ლი სავ­სე მთვა­რე­სა და მზეს შო­რის მო­ექ­ცე­ვა, ხდე­ბა დაბ­ნე­ლე­ბა. თუ „მე­სა“ და „ჩე­მის“ გრძნო­ბა თა­ვის ჩრდილს მი­ა­ყე­ნებს სი­სავ­სის გან­ცდას, სად­ჰა­კას ყვე­ლა მცდე­ლო­ბა მშვი­დო­ბის მო­სა­პო­ვე­ბლად ამა­ოა.

ქმე­დე­ბე­ბი ადა­მი­ა­ნის პი­როვ­ნე­ბას უკეთ ირე­კლავს, ვი­დრე მი­სი სიტ­ყვე­ბი. იო­გმა ისწავ­ლა ხე­ლოვ­ნე­ბა, მი­უძ­ღვნას ყვე­ლა თა­ვი­სი ქმე­დე­ბა უფალს და ამი­ტომ ისი­ნი (ქმე­დე­ბე­ბი) ირე­კლა­ვენ მას­ში არ­სე­ბულ ღვთა­ე­ბრი­ო­ბას.

სხვა პოსტები

იოგას სახეობები

იოგის უძველესი სისტემა, რომლსაც ფესვები ინდურ ფილოსოფიასა და ტრადიციაში მყარად აქვს გადგმული, ერთიან მიზანს — მოქშას, ანუ სულიერ გათავისუფლებას — ემსახურება. იგი ადამიანის ბუნების მრავალფეროვნებას აღიარებს და მას ოთხ ძირითად გზას, ანუ იოგას, სთავაზობს. ეს ოთხი გზა ერთმანეთის გამორიცხავი არ არის, პირიქით — წარმოადგენს თვითშემეცნების განსხვავებულ მიდგომებს, რომლებიც თვითშემეცნებაზე ორიენტირებულ, ინტელექტუალურ, ემოციურ და აქტიურ ადამიანებს უმაღლეს რეალობასთან ერთიანობისკენ, იოგასკენ, მიუძღვება. პირველი, რაჯა იოგა, ანუ „სამეფო გზა“, არის მედიტაციისა და თვითკონტროლის მეთოდოლოგია. იგი პატანჯალის მიერ იოგას სუტრებშია სისტემატიზებული და წარმოადგენს მეცნიერულ, რვასაფეხურიან სისტემას (აშტანგა იოგა), რომელიც გონების დამორჩილებაზეა ორიენტირებული. მას „სამეფო“ გზას უწოდებენ, რადგან გონება შეგრძნებების მეფედ მიიჩნევა და მისი მართვა…

გურამ ჟღამაძე

იოგას ნათელქმნა ნაწილი 2 – Light on Yoga

სწო­რი სა­შუა­ლე­ბე­ბი ისე­თი­ვე მნიშ­ვნე­ლო­ვა­ნია, რო­გორც სა­სურ­ვე­ლი მი­ზა­ნი. პა­ტან­ჯა­ლი ჩა­მოთ­ვლის ამ სა­შუა­ლე­ბებს, რო­გორც იო­გას რვა შტოს ან ეტა­პს სუ­ლის ძი­ები­სათ­ვის. ესე­ნა: ია­მა (უნი­ვერ­სა­ლუ­რი მო­რა­ლუ­რი მცნე­ბე­ბი); ია­მა და ნი­ამა აკონ­ტრო­ლებს იო­გის ვნე­ბებ­სა და ემო­ცი­ებს და ინარ­ჩუ­ნებს მას ჰარ­მო­ნია­ში სხვა ადა­მია­ნებ­თან. ასა­ნე­ბი სხე­ულს ჯან­მრთელ­სა და ძლი­ერს ხდის და აყა­ლი­ბებს მას ბუ­ნე­ბას­თან ჰარ­მო­ნი­აში. სა­ბო­ლო­ოდ, იო­გი თა­ვი­სუფ­ლდე­ბა სხე­ულის ცნო­ბიე­რე­ბის­გან. ის იმარ­ჯვებს სხე­ულ­ზე და აქ­ცევს მას სუ­ლის­თვის შე­სა­ფე­რის სა­მო­სად. პირ­ვე­ლი სა­მი ეტა­პი არის გა­რე ძი­ებე­ბი (ბა­ჰი­რან­გა სად­ჰა­ნა). შემ­დე­გი ორი ეტა­პი – პრა­ნაი­ამა და პრა­ტი­ჰა­რა – ას­წავ­ლის მა­ძიე­ბელს სუნ­თქვის რე­გუ­ლი­რე­ბას და ამით გო­ნე­ბის კონ­ტროლს. ეს ეხ­მა­რე­ბა გრძნო­ბე­ბის გა­თა­ვი­სუფ­ლე­ბას სურ­ვი­ლის ობი­ექ­ტე­ბის მო­ნო­ბის­გან. ეს ორი ეტა­პი ცნო­ბი­ლია, რო­გორც ში­ნა­გა­ნი…

გურამ ჟღამაძე

ლუციდური სიზმრების სამყარო ნაწილი 3

ამ თავ­ში მი­მო­ვი­ხი­ლავთ წი­ნამ­დე­ბა­რე ნაშ­რო­მის ნა­წი­ლებს. თა­ვი 2. “ლუ­ცი­დუ­რი სიზ­მრე­ბის­თვის სას­წავ­ლებ­ლად მომ­ზა­დე­ბა” გვაწ­ვდის ინ­ფორ­მა­ცი­ის აუ­ცი­ლე­ბელ ნა­წილს ძი­ლის შე­სა­ხებ და გვეხ­მა­რე­ბა დავ­ძლი­ოთ ნე­ბის­მიე­რი რე­ზერ­ვა­ცია რო­მე­ლიც შე­იძ­ლე­ბა ლუ­ცი­დუ­რი სიზ­მარ­ხილ­ვე­ბი­სას გაჩ­ნდეს და ხე­ლი შე­უშა­ლოს თქვენს პროგ­რესს. გარ­და ამი­სა გეხ­მა­რე­ბა უფ­რო კარ­გად გა­აც­ნო­ბიე­რო სა­კუ­თა­რი სიზ­მრე­ბი. ის­წავ­ლით რო­გორ აწარ­მო­ოთ სიზ­მრე­ბის დღი­ური და რო­გორ გაა­უმ­ჯო­ბე­სოთ მა­თი გახ­სე­ნე­ბა/და­მახ­სოვ­რე­ბა. თქვენ შეძ­ლებთ ყო­ვე­ლი ღა­მის გან­მავ­ლო­ბა­ში ერ­თი სიზ­მრის გახ­სე­ნე­ბას მა­ინც ვიდ­რე ლუ­ცი­დუ­რი სიზ­მრე­ბის შე­სა­ვალ ტექ­ნი­კებს და­იწ­ყებ­დეთ. რო­გორც კი გექ­ნე­ბათ სიზ­მრე­ბის დღი­ური გარ­კვეუ­ლი რა­ოდე­ნო­ბის ჩა­ნა­წე­რე­ბით, უკ­ვე მზად იქ­ნე­ბით თქვე­ნი სიზ­მრე­ბის მი­ნიშ­ნე­ბე­ბის კა­ტა­ლო­გიც შე­ად­გი­ნოთ. ესე­ნია თქვე­ნი სიზ­მრე­ბის სა­ხა­სია­თო თა­ვი­სე­ბუ­რე­ბა­ნი რო­მე­ლიც შე­გიძ­ლი­ათ ლუ­ცი­დუ­რო­ბის გზამ­კვლე­ვე­ბად გა­მოი­ყე­ნოთ. თა­ვი 3. “გა­მოღ­ვი­ძე­ბა სიზ­მრე­ბის სამ­ყა­რო­ში” გან­ვი­ხი­ლავთ ტექ­ნი­კებს რო­გორ…

ეკატერინე სამხარაძე

იოგა ხერხემლის ჯანმრთელობისთვის

ჩვენი სხეულის მთავარი საყრდენი ხერხემალია, ამიტომ მისი სიჯანსაღე გადამწყვეტია ჩვენი ზოგადი კეთილდღეობისთვის. იოგა განიხილება, როგორც ეფექტური საშუალება ხერხემლის პრობლემების მართვისა და მათთან გასამკლავებლად. იოგის გარკვეული ასანები აძლიერებს ზურგის კუნთებს და აუმჯობესებს ტანდეგობას, რაც ამცირებს არასწორ დატვირთვას ხერხემლის მალებზე და გვეხმარება ყოველდღიურ ცხოვრებაში ხერხემლის ნეიტრალური და უსაფრთხო პოზიციის შენარჩუნებაში. იოგა ხერხემლის ჯანმრთელობისთვის აუცილებელია, მისი ზოგიერთი ასანა ხელს უწყობს კუნთებისა და მყესების მოდუნებას და მათში სტრესის შემცირებას, რაც ხშირად კუნთების დაჭიმულობისა და ტკივილის მიზეზია. იოგის პოზები, რომლებსაც მოსწავლე რეგულარულად ასრულებს, ხელს უწყობს დაჭიმულობის მოხსნას, ზრდის ელასტიურობას და აუმჯობესებს ხერხემლის მოძრაობის დიაპაზონს. იოგის ასანები ზედმეტად არ ტვირთავს ხერხემალს, არამედ აძლიერებს მას. იოგა შვებას…

ირინე ნიკოლაიშვილი

ლუციდური სიზმრების სამყარო ნაწილი 2

მე მნიშ­ვნე­ლო­ვა­ნი ცოდ­ნა და­ვაგ­რო­ვე ლუ­ცი­დურ სიზ­მრებ­ში რო­გორც ად­რეუ­ლი ისე თა­ნა­მედ­რო­ვე წყა­როე­ბი­დან. ვიდ­რე ეს წიგ­ნი გა­მოქ­ვეყ­ნდებ­ოდა ათა­სო­ბით ადა­მია­ნი მწერ­და და თა­ვი­ანთ გა­მოც­დი­ლე­ბა­სა და აღ­მო­ჩე­ნებს მიყ­ვე­ბოდ­ნენ და ლუ­ცი­დუ­რი სიზ­მრე­ბის­თვის გა­მო­სა­დეგ ბევრ პრაქ­ტი­კულ რჩე­ვას მაძ­ლევ­დნენ. ამ შე­მო­თა­ვა­ზე­ბა­თა სა­პა­სუ­ხოდ მე გა­დავ­წყვი­ტე ახა­ლი წიგ­ნი გა­მო­მე­ცა ჰო­ვარდ რე­ინოლ­დთან ერ­თად. ჰო­ვარ­დი ვრცლად წერ­და ისეთ თე­მებ­ზეა რო­გო­რი­ცაა კრე­ატიუ­ლო­ბა, ცნო­ბიე­რე­ბა და სიზ­მრებ­ზე მუ­შაო­ბა. “ლუ­ცი­დუ­რი სიზ­მრე­ბის კვლე­ვა” არის თვით­მას­წავ­ლე­ბე­ლი მე­თო­დი რო­მე­ლიც ნა­ბიჯ-ნა­ბიჯ გას­წავ­ლით რო­გორ უნ­და გა­მო­იწ­ვი­ოთ და გა­მოი­ყე­ნოთ ლუ­ცი­დუ­რი სიზ­მრე­ბი. შე­გიძ­ლი­ათ ის­წავ­ლოთ თქვენ­თვის სა­სურ­ვე­ლი რიტ­მით და სიღ­რმით, რო­გორ გა­მო­იკ­ვლი­ოთ თქვე­ნი ლუ­ცი­დუ­რი სიზ­მრე­ბი და გა­იმ­დიდ­როთ ამით ცხოვ­რე­ბა. შე­გიძ­ლი­ათ მა­გა­ლი­თე­ბის აუ­რაც­ხე­ლი რა­ოდე­ნო­ბა მო­იძი­ოთ ლუ­ცი­დუ­რი სიზ­მრე­ბის აქ­ტუა­ლო­ბის შე­სა­ხებ რო­მე­ლიც სტენ­ფორ­დის პროგ­რა­მის მი­ერაა აღრიცხუ­ლი,…

ეკატერინე სამხარაძე

იოგას ნათელქმნა ნაწილი 1 – Light on Yoga

სიტ­ყვა „იოგა“ წარ­მო­იშ­ვა სან­სკრი­ტუ­ლი ფეს­ვი­დან „იუჯ“, რაც ნიშ­ნავს შეკ­ვრას, შე­ერ­თე­ბას, მიბ­მა­სა და შე­კა­ვე­ბას, ყუ­რად­ღე­ბის მი­მარ­თვა­სა და კონ­ცენ­ტრი­რე­ბას, გა­მო­ყე­ნე­ბა­სა და გან­ხორ­ციე­ლე­ბას. ასე­ვე ნიშ­ნავს ერ­თო­ბას ან შერ­წყმას. ეს არის ჩვე­ნი ნე­ბი­სა და ღვთის ნე­ბის ჭეშ­მა­რი­ტი შერ­წყმა. რო­გორც მა­ჰა­დევ დე­საი ამ­ბობს თა­ვის შე­სა­ვალ­ში „გი­ტა­ზე“ (გან­დის მი­ხედ­ვით): „იო­გა ნიშ­ნავს სხე­ულის, გო­ნე­ბი­სა და სუ­ლის ყვე­ლა ძა­ლის ღვთი­სად­მი მიბ­მას; ნიშ­ნავს გო­ნე­ბის, ინ­ტე­ლექ­ტის, ემო­ციე­ბი­სა და ნე­ბის დის­ციპ­ლი­ნას, რა­საც იო­გა გუ­ლის­ხმობს; ნიშ­ნავს სუ­ლის წო­ნას­წო­რო­ბას, რაც ადა­მი­ანს აძ­ლევს სა­შუა­ლე­ბას, ცხოვ­რე­ბა ყვე­ლა ას­პექ­ტში მშვი­დად აღიქ­ვას.“ იო­გა ინ­დუ­რი ფი­ლო­სო­ფი­ის ექ­ვსი ორ­თო­დოქ­სუ­ლი სის­ტე­მი­დან ერთ-ერ­თია. ის შეკ­რი­ბა, და­აკო­ორ­დი­ნი­რა და სის­ტე­მა­ტი­ზა­ცია გა­უკე­თა პა­ტან­ჯა­ლიმ თა­ვის კლა­სი­კურ ნაშ­რომ­ში „იო­გას სუტ­რე­ბი“, რო­მე­ლიც 185 მოკ­ლე აფო­რიზ­მის­გან შედ­გე­ბა. ინ­დურ…

გურამ ჟღამაძე

ლუციდური სიზმრების სამყარო​ ნაწილი 1

გა­ვაც­ნო­ბიე­რე რომ სიზ­მარ­ში ვი­ყა­ვი. ხე­ლე­ბი ავ­წიე და მე თვი­თო­ნაც ზე­ვით ავი­წიე (თით­ქოს ვი­ღა­ცა მე­წეო­და) შავ ცამ­დე მი­ვაღ­წიე, ცის ფე­რე­ბი ერ­თმა­ნეთ­ში ირეო­და ინ­დი­გოს­ფე­რი, მუ­ქი იის­ფე­რი, მელ­ნის­ფე­რი, თეთ­რი მე­რე კი ძა­ლი­ან კაშ­კა­შა შუ­ქი წა­მო­ვი­და. მთე­ლი ის დრო რო­ცა ზე­მოთ მი­ვი­წევ­დი სა­ოცა­რი მუ­სი­კა ჩა­მეს­მო­და, ამა­ზე ტკბი­ლი ხმა არა­სო­დეს მო­მის­მე­ნია. ეს უფ­რო ადა­მია­ნის ხმას გავ­და ვიდ­რე ინ­სტრუ­მენ­ტი­სას. სიტ­ყვე­ბით ძნე­ლია იმ სი­ხა­რუ­ლის გად­მო­ცე­მა რო­მელ­საც მე გან­ვიც­დი­დი. მე­რე ძა­ლი­ან რბი­ლად და­ვუბ­რუნ­დი დე­და­მი­წას. ვფიქ­როდ­ბი რომ ჩე­მი ცხოვ­რე­ბის გა­დამ­წყვე­ტი მო­მენ­ტი იდ­გა და სწო­რი გზა შე­ვარ­ჩიე. სიზ­მა­რი და გან­ცდი­ლი სი­ხა­რუ­ლი თით­ქოს ჯილ­დო იყო, ან უბ­რა­ლოდ მე მე­გო­ნა ასე. ეს იყო გრძე­ლი, ნე­ლი, უკან­ დატ­რია­ლე­ბუ­ლი კად­რი გა­მოღ­ვი­ძე­ბი­სას მუ­სი­კის ექო­თი ყუ­რებ­ში.…

ეკატერინე სამხარაძე

თუ გინდა გაიღვიძო, ჯერ უნდა დაიძინო

„ჩემს წინ მოწინავეების რაზმი დგას. მოწინააღმდეგეს ვერ ვხედავ, მაგრამ ვხედავ, როგორ არაბუნებრივად ანათებს ქუჩას ჩვენსკენ წამოსული ჭურვები. მე არც იარაღი მაქვს, არც აღჭურვილობა. ვიცი, რომ სიზმარში ვარ, ვიცი, ვინ ვარ და აქ რატომ ვარ. მეთაური ყვირის: „წინ!“ პირველი ფიქრი: მოწინავეები ვერ გადარჩებიან, ყველა დაიხოცება. ამ დროს იწყება ტრანსფორმაცია — ფეხები იზრდება, იცვლება. ყველა სახსარში, ყველა უჯრედში ვგრძნობ, როგორ მეცვლება სხეული, სისხლიც კი სხვანაირია. ხელები აღარ მაქვს, ყელში ცეცხლოვანი ბურთი ამოდის და უცებ უზარმაზარ ფრთებს ვშლი — დრაკონი ვარ. სანამ ავფრინდები, ვგრძნობ, როგორ მერწყმიან უკვე დახოცილი მოწინავეები და მე ვარ მთელი ჯარი. ჩემი მოწინააღმდეგე დილის ნისლივით იფანტება..." სიზმარხილვის პრაქტიკამდე ძალიან გამოუცდელი…

ეკატერინე სამხარაძე

სუნთქვაზე დაკვირვება

ხში­რად ჩვე­ნი გო­ნე­ბა წარ­სულ­ში ან მო­მა­ვალ­ში დაფ­რი­ნავს, რაც სტრეს­სა და შფოთ­ვას იწ­ვევს. სუნ­თქვა­ზე დაკ­ვირ­ვე­ბა არის მარ­ტი­ვი, მაგ­რამ ძლი­ერი პრაქ­ტი­კა, რო­მე­ლიც გეხ­მა­რე­ბათ აწ­მყო მო­მენ­ტში დაბ­რუ­ნე­ბა­ში. ეს არ არის სუნ­თქვის კონ­ტრო­ლი, არა­მედ უბ­რა­ლოდ მი­სი შეგ­რძნე­ბა და გაც­ნო­ბიე­რე­ბა – რო­გორ შე­დის და გა­მო­დის ჰა­ერი, რო­გორ იბე­რე­ბა და ეშ­ვე­ბა სხე­ული. ამ პრაქ­ტი­კას უამ­რა­ვი სარ­გე­ბე­ლი მო­აქვს: სცა­დეთ ყო­ველ­დღიუ­რად რამ­დე­ნი­მე წუ­თით და­აკ­ვირ­დეთ თქვენს სუნ­თქვას – ეს მარ­ტი­ვი პრაქ­ტი­კა თქვენს ყო­ველ­დღიუ­რო­ბა­ში ჰარ­მო­ნია­სა და სიც­ხა­დეს შე­მოიტა­ნს.

გურამ ჟღამაძე
Scroll to Top