გა­ვაც­ნო­ბიე­რე რომ სიზ­მარ­ში ვი­ყა­ვი. ხე­ლე­ბი ავ­წიე და მე თვი­თო­ნაც ზე­ვით ავი­წიე (თით­ქოს ვი­ღა­ცა მე­წეო­და) შავ ცამ­დე მი­ვაღ­წიე, ცის ფე­რე­ბი ერ­თმა­ნეთ­ში ირეო­და ინ­დი­გოს­ფე­რი, მუ­ქი იის­ფე­რი, მელ­ნის­ფე­რი, თეთ­რი მე­რე კი ძა­ლი­ან კაშ­კა­შა შუ­ქი წა­მო­ვი­და. მთე­ლი ის დრო რო­ცა ზე­მოთ მი­ვი­წევ­დი სა­ოცა­რი მუ­სი­კა ჩა­მეს­მო­და,  ამა­ზე ტკბი­ლი ხმა არა­სო­დეს მო­მის­მე­ნია. ეს უფ­რო ადა­მია­ნის ხმას გავ­და ვიდ­რე ინ­სტრუ­მენ­ტი­სას. სიტ­ყვე­ბით ძნე­ლია იმ სი­ხა­რუ­ლის გად­მო­ცე­მა რო­მელ­საც მე გან­ვიც­დი­დი. მე­რე ძა­ლი­ან რბი­ლად და­ვუბ­რუნ­დი დე­და­მი­წას. ვფიქ­როდ­ბი რომ ჩე­მი ცხოვ­რე­ბის გა­დამ­წყვე­ტი მო­მენ­ტი იდ­გა და სწო­რი გზა შე­ვარ­ჩიე. სიზ­მა­რი და გან­ცდი­ლი სი­ხა­რუ­ლი თით­ქოს ჯილ­დო იყო, ან უბ­რა­ლოდ მე მე­გო­ნა ასე. ეს იყო გრძე­ლი, ნე­ლი,  უკან­ დატ­რია­ლე­ბუ­ლი კად­რი გა­მოღ­ვი­ძე­ბი­სას მუ­სი­კის ექო­თი ყუ­რებ­ში. ეი­ფო­რი­ამ რა­მო­დე­ნი­მე დღეს გას­ტა­ნა, მო­გო­ნებ კი მთე­ლი სი­ცოც­ხლე გამ­ყვა. (ა. ფ ბეი სი­თი. მი­ჩი­გა­ნი.)

მე და ჩე­მი ცო­ლი გაშ­ლილ მინ­დორ­ზე ვი­დე­ქით და მზის ჩას­ვლას ვუ­ყუ­რებ­დით. მე მივ­ჩე­რე­ბო­დი მას და ვფიქ­რობ­დი ;” რა უც­ნა­ურია ჯერ არა­სო­დეს მი­ნა­ხავს ასე­თი ფე­რე­ბი. ” შემ­დეგ კი გო­ნე­ბა გა­მი­ნათ­და “ მე ეს მე­სიზ­მრე­ბა”. არა­სო­დეს ყო­ფი­ლა ჩე­მი აღ­ქმა ასე­თი ნა­თე­ლი,  ფე­რე­ბი ისე­თი ლა­მა­ზი იყო და თა­ვი­სუფ­ლე­ბის შეგ­რძნე­ბა­საც ისე­თი სი­ხა­რუ­ლი მოჰ­ქონ­და, რომ ულა­მა­ზეს ოქ­როს­ფერ პუ­რის ყა­ნა­ში და­ვიწ­ყე სი­არუ­ლი, ხე­ლებს ჰა­ერ­ში ვიქ­ნევდი და თან მთე­ლი ხმით ვყვი­რო­დი “ მე ეს მე­სიზ­მრე­ბა, მე ეს მე­სიზ­მრე­ბა”. უცებ ვიგ­რძე­ნი, რომ სიზ­მა­რი მის­ხლტე­ბო­და, უეც­რად გა­მეღ­ვი­ძა კი­დე­ვაც. რო­გორც კი მივ­ხვდი რა გა­დამ­ხდა თავს მა­შინ­ვე ჩე­მი ცო­ლი გა­ვაღ­ვი­ძე სიტ­ყვე­ბით “მე ეს შევ­ძე­ლი, მე ეს შევ­ძე­ლი”. მე ცნო­ბიე­რად გა­და­ვე­დი სიზ­მრის მდგო­მა­რეო­ბა­ში და მსგავ­სი უკ­ვე ვე­ღა­რა­სო­დეს ვიქ­ნე­ბო­დი. სა­სა­ცი­ლოა ხომ? რო­გო­რი გავ­ლე­ნა აქვს მას­ზე ვინც ერ­თხელ მა­ინც გა­სინ­ჯავს. ესაა თა­ვი­სუფ­ლე­ბა, მივ­ხვდი რომ იმას ვხე­დავთ ვინც ვართ სი­ნამ­დვი­ლე­ში ჩვენს სა­კუ­თარ სამ­ყა­რო­ში. (დ. ვ ელკ რი­ვე­რი. მი­ნე­სო­ტა).

ვსწავ­ლობ­დი მუ­სი­კას (ფრან­გუ­ლი საყ­ვი­რი) და ვცდი­ლობ­დი მსმე­ნე­ლე­ბის წი­ნა­შე დაკ­ვრის ში­შის­გან გავ­თა­ვი­სუფ­ლე­ბუ­ლი­ყა­ვი. რა­მო­დე­ნი­მე­ჯერ თვით­ჰიპ­ნოზ­სა და ოც­ნე­ბა­საც მივ­მარ­თე, სხე­ული­სა და გო­ნე­ბის მო­დუ­ნე­ბით ძი­ლის წინ. შემ­დეგ კონ­ცენ­ტრა­ცია  გა­ვა­კე­თე ჩემს სურ­ვილ­ზე მე­ნა­ხა სიზ­მა­რი სა­დაც დი­დი აუ­დი­ტო­რი­ის წი­ნა­შე და­უკ­რავ­დი ყო­ველ­გვა­რი აღელ­ვე­ბი­სა და ნერ­ვიუ­ლო­ბის გა­რე­შე. ამ ექ­სპე­რი­მენტის მე­სა­მე ღა­მეს, რო­გორც იქ­ნა ვნა­ხე ლუ­ცი­დუ­რი სიზ­მა­რი სა­დაც ჩი­კა­გოს სა­კონ­ცერ­ტო დარ­ბაზ­ში (აქ ერ­თხელ უკ­ვე და­მეკ­რა მაგ­რამ ორ­კეს­ტრთან ერ­თად) ვას­რუ­ლებ­დი სო­ლოს ორ­კეს­ტრის აკომ­პა­ნი­რე­ბის გა­რე­შე. არა­ნა­ირ აღელ­ვე­ბას მსმე­ნე­ლე­ბის გა­მო არ გან­ვიც­დი­დი და ყო­ვე­ლი აღე­ბუ­ლი ნო­ტით თავ­და­ჯე­რე­ბა უფ­რო მე­მა­ტე­ბო­და. მშვე­ნივ­რად შე­ვას­რუ­ლე ნა­წარ­მოე­ბი რო­მე­ლიც მა­ნამ­დე მხო­ლოდ ერ­თხელ მქონ­და მოს­მე­ნი­ლი. მე­ორე დღეს მე­ცა­დი­ნეო­ბი­სას მე გა­დავ­ხე­დე ამ ნა­წილს და თით­ქმის სრულ­ყო­ფი­ლად და­ვუ­კა­რი. ორი კვი­რი­სა (და რა­მო­დე­ნი­მე ლუ­ცი­დუ­რი პერ­ფორ­მან­სის) მე­რე მე შე­ვას­რუ­ლე შოს­ტა­კო­ვი­ჩის მე­ხუ­თე სიმ­ფო­ნია ორ­კეს­ტრთან ერ­თად. პირ­ვე­ლად მოხ­და, რომ ნერ­ვიუ­ლო­ბას არ გა­უფუ­ჭე­ბია ჩე­მი დაკ­რუ­ლი და წარ­მოდ­გე­ნა­მაც ბრწყინ­ვა­ლედ ჩაი­არა. (ჯ. ს პროს­პე­რი ილი­ნოი­სი).

უც­ნაუ­რი, იდუ­მა­ლი და შე­უძ­ლე­ბე­ლი მოვ­ლე­ნე­ბი გა­მუდ­მე­ბით ხდე­ბა სიზ­მრებ­ში მაგ­რამ ადა­მია­ნე­ბი ვერ აც­ნო­ბიე­რე­ბენ, რომ ეს სიზ­მა­რია. რო­გორც წე­სი არ ნიშ­ნავს ყო­ველ­თვის და ეს ძა­ლი­ან მნიშ­ვნე­ლო­ვა­ნი გა­მო­ნაკ­ლი­სია. ხან და ხან სიზ­მარ­მხილ­ვე­ლი ნათ­ლად აც­ნო­ბიე­რებს, რო­ცა რა­იმე უც­ნაუ­რი ხდე­ბა, რომ ეს სი­ზამ­რია და ლუ­ცი­დუ­რი სიზ­მრე­ბიც ასე­თებს მი­ეკუთ­ვნე­ბა.

აღ­ჭურ­ვი­ლი ცოდ­ნით, რომ სამ­ყა­რო რო­მელ­საც აკ­ვირ­დე­ბი­ან მა­თი­ვე წარ­მო­სახ­ვის ნა­ყო­ფია, ლუ­ცი­დუ­რი სიზ­მარ­მხილ­ვე­ლე­ბი გაც­ნო­ბიე­რე­ბუ­ლად ახ­დე­ნენ გავ­ლე­ნას თა­ვი­ან­თი სიზ­მრის შე­დე­გებ­ზე. მათ შე­უძ­ლი­ათ შექ­მნან და გარ­და­სა­ხონ საგ­ნე­ბი, ადა­მია­ნე­ბი, სი­ტუ­აციე­ბი და სა­კუ­თა­რი თა­ვიც კი. ფსი­ქი­კუ­რი და სო­ცია­ლუ­რი სამ­ყა­როს სტან­დარ­ტე­ბის მი­ხედ­ვით ისი­ნი თით­ქმის შე­უძ­ლე­ბელს აკე­თე­ბენ.

ლუ­ცი­დუ­რი სიზ­მა­რი უფ­რო დიდ გა­სა­ქანს აძ­ლევს წარ­მო­სახ­ვას ვიდ­რე ყო­ველ­დღიუ­რი ცხოვ­რე­ბა, სრუ­ლი­ად ქა­რაფ­შუ­ტუ­ლი­დან ამაღ­ლე­ბუ­ლამ­დე. თუ გინ­და შე­გიძ­ლია სა­ტურ­ნა­ლიე­ბის ფეს­ტი­ვალ­ში იმო­ნა­წი­ლეო, ვარ­სკვლა­ვებ­ში ინა­ვარ­დო და იდუ­მალ ქვეყ­ნებ­ში იმოგ­ზაუ­რო. შე­გიძ­ლია შეუ­ერ­თდე მათ ვინც ლუ­ცი­დურ სიზ­მრებს აპ­რაქ­ტი­კებს პრობ­ლე­მე­ბის მოგ­ვა­რე­ბის, თვით-გან­კურ­ნე­ბის ან­და პი­როვ­ნუ­ლი ზრდის­თვის. ან­და შე­გიძ­ლია უძ­ვე­ლე­სი სწავ­ლე­ბე­ბის ტრა­დი­ციე­ბის და თა­ნა­მედ­რო­ვე ფსი­ქო­ლო­გე­ბის მოხ­სე­ნე­ბე­ბის, სა­დაც ისი­ნი ლუ­ცი­დურ სიზ­მარს გვთა­ვა­ზო­ბენ გზად რა­თა ჩვე­ნი პი­როვ­ნე­ბის ყვე­ლა­ზე ღრმა არ­სის – ჩვე­ნი ნამ­დვი­ლი მეს სა­პოვ­ნე­ლად,  ქვე­ტექ­სტე­ბი გა­მო­იკ­ვლიო.

ლუ­ცი­დუ­რი სიზ­მრე­ბი ცნო­ბი­ლი იყო სა­უკუ­ნეე­ბის გან­მავ­ლო­ბა­ში. მაგ­რამ აქამ­დე მოი­აზ­რე­ბო­და რო­გორც იშ­ვია­თი და ნა­კლებ გა­სა­გე­ბი ფე­ნო­მე­ნი. ჩე­მი სა­მეც­ნიე­რო და პერ­სო­ნა­ლუ­რი კვლე­ვე­ბი მსოფ­ლი­ოს სხვა სიზ­მრის მკვლე­ვა­რებ­თან ერ­თად ვეც­დე­ბი ნა­თე­ლი მოვ­ფი­ნო ცნო­ბიე­რე­ბის ამ უჩ­ვეუ­ლო მდგო­მა­რეო­ბას. ახ­ლა კვლე­ვის ამ ახალ­მა სფე­რომ მო­სახ­ლეო­ბის ყუ­რად­ღე­ბა სამ­ყა­როს მიღ­მიე­რის ძებ­ნას მი­აპ­ყრო ეს სწავ­ლე­ბა გაჩ­ვე­ნებს სა­ჭი­რო ტექ­ნი­კას და ხალ­ხი სწავ­ლობს რო­გორ ნა­ხონ ლუ­ცი­დუ­რი სიზ­მრე­ბი.

მაგ­რამ რა­ტომ და­ინ­ტე­რეს­და ხალ­ხი სიზ­მარ­ში ცნო­ბიე­რად გა­დას­ვლის სწავ­ლით? ჩე­მი სა­კუ­თა­რი გა­მოც­დი­ლე­ბი­სა და სხვა ლუ­ცი­დურ სიზ­მარ­მხილ­ველ­თა ცდებ­ზე დაყ­რდნო­ბით ლუ­ცი­დუ­რი სიზ­მრე­ბი გა­მორ­ჩეუ­ლად ცოც­ხა­ლი, ინ­ტენ­სიუ­რი, სა­სია­მოვ­ნო და მხი­არუ­ლია. ხალ­ხი ლუ­ცი­დურ სიზ­მრებს ხში­რად თა­ვი­ან­თი ცხოვ­რე­ბის სა­უკე­თე­სო გა­მოც­დი­ლე­ბად თვლი­ან.

ეს რომ ყვე­ლა­ფე­რი იყოს რაც თით­ქოს­და არის, მა­შინ ლუ­ცი­დუ­რი სიზ­მრე­ბი ყვე­ლა­ზე სა­სია­მოვ­ნო თუმ­ცა უკი­დუ­რე­სად ტრი­ვია­ლუ­რი გა­სარ­თო­ბი იქ­ნე­ბო­და. მაგ­რამ რო­გორც უკ­ვე ბევ­რმა აღ­მოა­ჩი­ნა მა­თი გა­მო­ყე­ნე­ბა შე­საძ­ლე­ბე­ლია ცხად­ში ცხოვ­რე­ბის დო­ნის გა­სა­უმ­ჯო­ბე­სებ­ლად. ათა­სო­ბით ადა­მია­ნი მწერ­და სტენ­ფორ­დში და მიყ­ვე­ბო­და რო­გორ იყე­ნებ­დნენ ისი­ნი იმ ცოდ­ნა­სა და გა­მოც­დი­ლე­ბას რო­მე­ლიც ლუ­ცი­დუ­რი სიზ­მრე­ბი­დან მი­იღეს და რაც ცხოვ­რე­ბის გა­უმ­ჯო­ბე­სე­ბა­ში და­ეხ­მა­რათ.

თუმ­ცა­ღა ლუ­ცი­დუ­რი სიზ­მრე­ბის რო­გორც მეც­ნიე­რე­ბი­სა და პრაქ­ტი­კუ­ლი ხე­ლოვ­ნე­ბის კონ­ტუ­რე­ბი ჯერ ახ­ლა იწ­ყებს გა­მოკ­ვე­თას. და მა­თი რო­გორც ფსი­ქო­ლო­გიუ­რი თვით-დაკ­ვირ­ვე­ბის სა­შუა­ლე­ბის სის­ტე­მა­ტიუ­რი გა­მო­ყე­ნე­ბა ჯერ კი­დევ ჩა­ნა­სახ­შია. ალ­ბათ ერ­თა­დერ­თი ვი­საც ლუ­ცი­დუ­რი სიზ­მრე­ბის­თვის არ მი­უმარ­თავს ის ხალ­ხია ცხა­დი და სა­კუ­თა­რი წარ­მო­სახ­ვა ერ­თმა­ნე­თის­გან რომ ვერ გა­ურ­ჩე­ვი­ათ. ლუ­ცი­დუ­რი სიზ­მრე­ბის სწავ­ლა ვერ გახ­დე­ბა მი­ზე­ზი ცხად­სა და წარ­მო­სახ­ვას შო­რის შე­ხე­ბის წერ­ტი­ლის და­კარ­გვის. პი­რი­ქით ლუ­ცი­დუ­რი სიზ­მრე­ბი გახ­დე­ბა უფ­რო გაც­ნო­ბიე­რე­ბუ­ლი.