ლუციდური სიზმრების სამყარო

ლუციდური სიზმრების სამყარო​ ნაწილი 1

ლუციდური სიზმრების სამყარო​ ნაწილი 1

ავტორი: სტივენ ლაბერჟე

ლუციდური სიზმრის საოცრებები.

გა­ვაც­ნო­ბიე­რე რომ სიზ­მარ­ში ვი­ყა­ვი. ხე­ლე­ბი ავ­წიე და მე თვი­თო­ნაც ზე­ვით ავი­წიე (თით­ქოს ვი­ღა­ცა მე­წეო­და) შავ ცამ­დე მი­ვაღ­წიე, ცის ფე­რე­ბი ერ­თმა­ნეთ­ში ირეო­და ინ­დი­გოს­ფე­რი, მუ­ქი იის­ფე­რი, მელ­ნის­ფე­რი, თეთ­რი მე­რე კი ძა­ლი­ან კაშ­კა­შა შუ­ქი წა­მო­ვი­და. მთე­ლი ის დრო რო­ცა ზე­მოთ მი­ვი­წევ­დი სა­ოცა­რი მუ­სი­კა ჩა­მეს­მო­და,  ამა­ზე ტკბი­ლი ხმა არა­სო­დეს მო­მის­მე­ნია. ეს უფ­რო ადა­მია­ნის ხმას გავ­და ვიდ­რე ინ­სტრუ­მენ­ტი­სას. სიტ­ყვე­ბით ძნე­ლია იმ სი­ხა­რუ­ლის გად­მო­ცე­მა რო­მელ­საც მე გან­ვიც­დი­დი. მე­რე ძა­ლი­ან რბი­ლად და­ვუბ­რუნ­დი დე­და­მი­წას. ვფიქ­როდ­ბი რომ ჩე­მი ცხოვ­რე­ბის გა­დამ­წყვე­ტი მო­მენ­ტი იდ­გა და სწო­რი გზა შე­ვარ­ჩიე. სიზ­მა­რი და გან­ცდი­ლი სი­ხა­რუ­ლი თით­ქოს ჯილ­დო იყო, ან უბ­რა­ლოდ მე მე­გო­ნა ასე. ეს იყო გრძე­ლი, ნე­ლი,  უკან­ დატ­რია­ლე­ბუ­ლი კად­რი გა­მოღ­ვი­ძე­ბი­სას მუ­სი­კის ექო­თი ყუ­რებ­ში. ეი­ფო­რი­ამ რა­მო­დე­ნი­მე დღეს გას­ტა­ნა, მო­გო­ნებ კი მთე­ლი სი­ცოც­ხლე გამ­ყვა. (ა. ფ ბეი სი­თი. მი­ჩი­გა­ნი.)

მე და ჩე­მი ცო­ლი გაშ­ლილ მინ­დორ­ზე ვი­დე­ქით და მზის ჩას­ვლას ვუ­ყუ­რებ­დით. მე მივ­ჩე­რე­ბო­დი მას და ვფიქ­რობ­დი ;” რა უც­ნა­ურია ჯერ არა­სო­დეს მი­ნა­ხავს ასე­თი ფე­რე­ბი. ” შემ­დეგ კი გო­ნე­ბა გა­მი­ნათ­და “ მე ეს მე­სიზ­მრე­ბა”. არა­სო­დეს ყო­ფი­ლა ჩე­მი აღ­ქმა ასე­თი ნა­თე­ლი,  ფე­რე­ბი ისე­თი ლა­მა­ზი იყო და თა­ვი­სუფ­ლე­ბის შეგ­რძნე­ბა­საც ისე­თი სი­ხა­რუ­ლი მოჰ­ქონ­და, რომ ულა­მა­ზეს ოქ­როს­ფერ პუ­რის ყა­ნა­ში და­ვიწ­ყე სი­არუ­ლი, ხე­ლებს ჰა­ერ­ში ვიქ­ნევდი და თან მთე­ლი ხმით ვყვი­რო­დი “ მე ეს მე­სიზ­მრე­ბა, მე ეს მე­სიზ­მრე­ბა”. უცებ ვიგ­რძე­ნი, რომ სიზ­მა­რი მის­ხლტე­ბო­და, უეც­რად გა­მეღ­ვი­ძა კი­დე­ვაც. რო­გორც კი მივ­ხვდი რა გა­დამ­ხდა თავს მა­შინ­ვე ჩე­მი ცო­ლი გა­ვაღ­ვი­ძე სიტ­ყვე­ბით “მე ეს შევ­ძე­ლი, მე ეს შევ­ძე­ლი”. მე ცნო­ბიე­რად გა­და­ვე­დი სიზ­მრის მდგო­მა­რეო­ბა­ში და მსგავ­სი უკ­ვე ვე­ღა­რა­სო­დეს ვიქ­ნე­ბო­დი. სა­სა­ცი­ლოა ხომ? რო­გო­რი გავ­ლე­ნა აქვს მას­ზე ვინც ერ­თხელ მა­ინც გა­სინ­ჯავს. ესაა თა­ვი­სუფ­ლე­ბა, მივ­ხვდი რომ იმას ვხე­დავთ ვინც ვართ სი­ნამ­დვი­ლე­ში ჩვენს სა­კუ­თარ სამ­ყა­რო­ში. (დ. ვ ელკ რი­ვე­რი. მი­ნე­სო­ტა).

ვსწავ­ლობ­დი მუ­სი­კას (ფრან­გუ­ლი საყ­ვი­რი) და ვცდი­ლობ­დი მსმე­ნე­ლე­ბის წი­ნა­შე დაკ­ვრის ში­შის­გან გავ­თა­ვი­სუფ­ლე­ბუ­ლი­ყა­ვი. რა­მო­დე­ნი­მე­ჯერ თვით­ჰიპ­ნოზ­სა და ოც­ნე­ბა­საც მივ­მარ­თე, სხე­ული­სა და გო­ნე­ბის მო­დუ­ნე­ბით ძი­ლის წინ. შემ­დეგ კონ­ცენ­ტრა­ცია  გა­ვა­კე­თე ჩემს სურ­ვილ­ზე მე­ნა­ხა სიზ­მა­რი სა­დაც დი­დი აუ­დი­ტო­რი­ის წი­ნა­შე და­უკ­რავ­დი ყო­ველ­გვა­რი აღელ­ვე­ბი­სა და ნერ­ვიუ­ლო­ბის გა­რე­შე. ამ ექ­სპე­რი­მენტის მე­სა­მე ღა­მეს, რო­გორც იქ­ნა ვნა­ხე ლუ­ცი­დუ­რი სიზ­მა­რი სა­დაც ჩი­კა­გოს სა­კონ­ცერ­ტო დარ­ბაზ­ში (აქ ერ­თხელ უკ­ვე და­მეკ­რა მაგ­რამ ორ­კეს­ტრთან ერ­თად) ვას­რუ­ლებ­დი სო­ლოს ორ­კეს­ტრის აკომ­პა­ნი­რე­ბის გა­რე­შე. არა­ნა­ირ აღელ­ვე­ბას მსმე­ნე­ლე­ბის გა­მო არ გან­ვიც­დი­დი და ყო­ვე­ლი აღე­ბუ­ლი ნო­ტით თავ­და­ჯე­რე­ბა უფ­რო მე­მა­ტე­ბო­და. მშვე­ნივ­რად შე­ვას­რუ­ლე ნა­წარ­მოე­ბი რო­მე­ლიც მა­ნამ­დე მხო­ლოდ ერ­თხელ მქონ­და მოს­მე­ნი­ლი. მე­ორე დღეს მე­ცა­დი­ნეო­ბი­სას მე გა­დავ­ხე­დე ამ ნა­წილს და თით­ქმის სრულ­ყო­ფი­ლად და­ვუ­კა­რი. ორი კვი­რი­სა (და რა­მო­დე­ნი­მე ლუ­ცი­დუ­რი პერ­ფორ­მან­სის) მე­რე მე შე­ვას­რუ­ლე შოს­ტა­კო­ვი­ჩის მე­ხუ­თე სიმ­ფო­ნია ორ­კეს­ტრთან ერ­თად. პირ­ვე­ლად მოხ­და, რომ ნერ­ვიუ­ლო­ბას არ გა­უფუ­ჭე­ბია ჩე­მი დაკ­რუ­ლი და წარ­მოდ­გე­ნა­მაც ბრწყინ­ვა­ლედ ჩაი­არა. (ჯ. ს პროს­პე­რი ილი­ნოი­სი).

უც­ნაუ­რი, იდუ­მა­ლი და შე­უძ­ლე­ბე­ლი მოვ­ლე­ნე­ბი გა­მუდ­მე­ბით ხდე­ბა სიზ­მრებ­ში მაგ­რამ ადა­მია­ნე­ბი ვერ აც­ნო­ბიე­რე­ბენ, რომ ეს სიზ­მა­რია. რო­გორც წე­სი არ ნიშ­ნავს ყო­ველ­თვის და ეს ძა­ლი­ან მნიშ­ვნე­ლო­ვა­ნი გა­მო­ნაკ­ლი­სია. ხან და ხან სიზ­მარ­მხილ­ვე­ლი ნათ­ლად აც­ნო­ბიე­რებს, რო­ცა რა­იმე უც­ნაუ­რი ხდე­ბა, რომ ეს სი­ზამ­რია და ლუ­ცი­დუ­რი სიზ­მრე­ბიც ასე­თებს მი­ეკუთ­ვნე­ბა.

აღ­ჭურ­ვი­ლი ცოდ­ნით, რომ სამ­ყა­რო რო­მელ­საც აკ­ვირ­დე­ბი­ან მა­თი­ვე წარ­მო­სახ­ვის ნა­ყო­ფია, ლუ­ცი­დუ­რი სიზ­მარ­მხილ­ვე­ლე­ბი გაც­ნო­ბიე­რე­ბუ­ლად ახ­დე­ნენ გავ­ლე­ნას თა­ვი­ან­თი სიზ­მრის შე­დე­გებ­ზე. მათ შე­უძ­ლი­ათ შექ­მნან და გარ­და­სა­ხონ საგ­ნე­ბი, ადა­მია­ნე­ბი, სი­ტუ­აციე­ბი და სა­კუ­თა­რი თა­ვიც კი. ფსი­ქი­კუ­რი და სო­ცია­ლუ­რი სამ­ყა­როს სტან­დარ­ტე­ბის მი­ხედ­ვით ისი­ნი თით­ქმის შე­უძ­ლე­ბელს აკე­თე­ბენ.

ლუ­ცი­დუ­რი სიზ­მა­რი უფ­რო დიდ გა­სა­ქანს აძ­ლევს წარ­მო­სახ­ვას ვიდ­რე ყო­ველ­დღიუ­რი ცხოვ­რე­ბა, სრუ­ლი­ად ქა­რაფ­შუ­ტუ­ლი­დან ამაღ­ლე­ბუ­ლამ­დე. თუ გინ­და შე­გიძ­ლია სა­ტურ­ნა­ლიე­ბის ფეს­ტი­ვალ­ში იმო­ნა­წი­ლეო, ვარ­სკვლა­ვებ­ში ინა­ვარ­დო და იდუ­მალ ქვეყ­ნებ­ში იმოგ­ზაუ­რო. შე­გიძ­ლია შეუ­ერ­თდე მათ ვინც ლუ­ცი­დურ სიზ­მრებს აპ­რაქ­ტი­კებს პრობ­ლე­მე­ბის მოგ­ვა­რე­ბის, თვით-გან­კურ­ნე­ბის ან­და პი­როვ­ნუ­ლი ზრდის­თვის. ან­და შე­გიძ­ლია უძ­ვე­ლე­სი სწავ­ლე­ბე­ბის ტრა­დი­ციე­ბის და თა­ნა­მედ­რო­ვე ფსი­ქო­ლო­გე­ბის მოხ­სე­ნე­ბე­ბის, სა­დაც ისი­ნი ლუ­ცი­დურ სიზ­მარს გვთა­ვა­ზო­ბენ გზად რა­თა ჩვე­ნი პი­როვ­ნე­ბის ყვე­ლა­ზე ღრმა არ­სის – ჩვე­ნი ნამ­დვი­ლი მეს სა­პოვ­ნე­ლად,  ქვე­ტექ­სტე­ბი გა­მო­იკ­ვლიო.

ლუ­ცი­დუ­რი სიზ­მრე­ბი ცნო­ბი­ლი იყო სა­უკუ­ნეე­ბის გან­მავ­ლო­ბა­ში. მაგ­რამ აქამ­დე მოი­აზ­რე­ბო­და რო­გორც იშ­ვია­თი და ნა­კლებ გა­სა­გე­ბი ფე­ნო­მე­ნი. ჩე­მი სა­მეც­ნიე­რო და პერ­სო­ნა­ლუ­რი კვლე­ვე­ბი მსოფ­ლი­ოს სხვა სიზ­მრის მკვლე­ვა­რებ­თან ერ­თად ვეც­დე­ბი ნა­თე­ლი მოვ­ფი­ნო ცნო­ბიე­რე­ბის ამ უჩ­ვეუ­ლო მდგო­მა­რეო­ბას. ახ­ლა კვლე­ვის ამ ახალ­მა სფე­რომ მო­სახ­ლეო­ბის ყუ­რად­ღე­ბა სამ­ყა­როს მიღ­მიე­რის ძებ­ნას მი­აპ­ყრო ეს სწავ­ლე­ბა გაჩ­ვე­ნებს სა­ჭი­რო ტექ­ნი­კას და ხალ­ხი სწავ­ლობს რო­გორ ნა­ხონ ლუ­ცი­დუ­რი სიზ­მრე­ბი.

მაგ­რამ რა­ტომ და­ინ­ტე­რეს­და ხალ­ხი სიზ­მარ­ში ცნო­ბიე­რად გა­დას­ვლის სწავ­ლით? ჩე­მი სა­კუ­თა­რი გა­მოც­დი­ლე­ბი­სა და სხვა ლუ­ცი­დურ სიზ­მარ­მხილ­ველ­თა ცდებ­ზე დაყ­რდნო­ბით ლუ­ცი­დუ­რი სიზ­მრე­ბი გა­მორ­ჩეუ­ლად ცოც­ხა­ლი, ინ­ტენ­სიუ­რი, სა­სია­მოვ­ნო და მხი­არუ­ლია. ხალ­ხი ლუ­ცი­დურ სიზ­მრებს ხში­რად თა­ვი­ან­თი ცხოვ­რე­ბის სა­უკე­თე­სო გა­მოც­დი­ლე­ბად თვლი­ან.

ეს რომ ყვე­ლა­ფე­რი იყოს რაც თით­ქოს­და არის, მა­შინ ლუ­ცი­დუ­რი სიზ­მრე­ბი ყვე­ლა­ზე სა­სია­მოვ­ნო თუმ­ცა უკი­დუ­რე­სად ტრი­ვია­ლუ­რი გა­სარ­თო­ბი იქ­ნე­ბო­და. მაგ­რამ რო­გორც უკ­ვე ბევ­რმა აღ­მოა­ჩი­ნა მა­თი გა­მო­ყე­ნე­ბა შე­საძ­ლე­ბე­ლია ცხად­ში ცხოვ­რე­ბის დო­ნის გა­სა­უმ­ჯო­ბე­სებ­ლად. ათა­სო­ბით ადა­მია­ნი მწერ­და სტენ­ფორ­დში და მიყ­ვე­ბო­და რო­გორ იყე­ნებ­დნენ ისი­ნი იმ ცოდ­ნა­სა და გა­მოც­დი­ლე­ბას რო­მე­ლიც ლუ­ცი­დუ­რი სიზ­მრე­ბი­დან მი­იღეს და რაც ცხოვ­რე­ბის გა­უმ­ჯო­ბე­სე­ბა­ში და­ეხ­მა­რათ.

თუმ­ცა­ღა ლუ­ცი­დუ­რი სიზ­მრე­ბის რო­გორც მეც­ნიე­რე­ბი­სა და პრაქ­ტი­კუ­ლი ხე­ლოვ­ნე­ბის კონ­ტუ­რე­ბი ჯერ ახ­ლა იწ­ყებს გა­მოკ­ვე­თას. და მა­თი რო­გორც ფსი­ქო­ლო­გიუ­რი თვით-დაკ­ვირ­ვე­ბის სა­შუა­ლე­ბის სის­ტე­მა­ტიუ­რი გა­მო­ყე­ნე­ბა ჯერ კი­დევ ჩა­ნა­სახ­შია. ალ­ბათ ერ­თა­დერ­თი ვი­საც ლუ­ცი­დუ­რი სიზ­მრე­ბის­თვის არ მი­უმარ­თავს ის ხალ­ხია ცხა­დი და სა­კუ­თა­რი წარ­მო­სახ­ვა ერ­თმა­ნე­თის­გან რომ ვერ გა­ურ­ჩე­ვი­ათ. ლუ­ცი­დუ­რი სიზ­მრე­ბის სწავ­ლა ვერ გახ­დე­ბა მი­ზე­ზი ცხად­სა და წარ­მო­სახ­ვას შო­რის შე­ხე­ბის წერ­ტი­ლის და­კარ­გვის. პი­რი­ქით ლუ­ცი­დუ­რი სიზ­მრე­ბი გახ­დე­ბა უფ­რო გაც­ნო­ბიე­რე­ბუ­ლი.

სხვა პოსტები

რა არის იოგა?

ოდესმე გიფიქრიათ, რა არის იოგა სინამდვილეში? ალბათ გინახავთ ადამიანები რთულ პოზებში ან მედიტაციის დროს და გაგჩენიათ კითხვა, რას აკეთებენ ისინი ან რის მიღწევას ცდილობენ ამით? ამ კითხვაზე პასუხის გაცემა მარტივი არ არის. იოგა ბევრად მეტია, ვიდრე უბრალოდ ფიზიკური ვარჯიშები. ის არის უძველესი პრაქტიკა, რომელიც აერთიანებს სხეულს, გონებას და ემოციას, რათა მივაღწიოთ ჰარმონიასა და კეთილდღეობას. თუ იოგას სამყაროსთან შეხება არასდროს გქონიათ, ეს სტატია თქვენთვისაა! იოგა ათასობით წლის წინ ინდოეთში წარმოიშვა და თავდაპირველად სულიერი განვითარებისკენ იყო მიმართული. დროთა განმავლობაში ის განვითარდა და სახე იცვალა. დღესდღეობით მთელ მსოფლიოში მილიონობით ადამიანი იყენებს მას როგორც ფიზიკური, ისე მენტალური ჯანმრთელობის გასაუმჯობესებლად. ასევე არიან ადამიანები, რომლებმაც შემოინახეს…

გურამ ჟღამაძე
Scroll to Top