პირ­ვე­ლად იო­გა­ზე მი­ვე­დი ნა­ჩუ­ქა­რი აბო­ნი­მენ­ტით. დიდ­ხანს ვი­ძახ­დი, რომ მინ­დო­და დაწ­ყე­ბა, მაგ­რამ რა­ტომ­ღაც ჩე­მით ვერ გა­დავ­დგი პირ­ვე­ლი ნა­ბი­ჯი. ვარ­ჯი­შის შემ­დეგ სიმ­სუ­ბუ­ქის და ბედ­ნიე­რე­ბის შეგ­რძნე­ბა იმ­დე­ნად სა­სია­მოვ­ნო იყო, რომ პრაქ­ტი­კა ცხოვ­რე­ბის წე­სად გა­ვი­ხა­დე ამ­დე­ნი წლის გან­მავ­ლო­ბა­ში. პირ­ველ ეტაპ­ზე არ მქონ­და არც ძა­ლა და არც მოქ­ნი­ლო­ბა. დი­დი ძა­ლის­ხმე­ვა და შრო­მა დამ­ჭირ­და გან­ვი­თა­რე­ბის­თვის, მაგ­რამ პრო­ცე­სი მსი­ამოვ­ნებ­და. მცი­რე წინ­სვლე­ბი, სხე­ულ­ზე და სუნ­თქვა­ზე დაკ­ვირ­ვე­ბა ნელ-ნე­ლა გა­დაი­ზარ­და ღრმა თვით­შე­მეც­ნე­ბა­ში. თუ თქვენც გი­ჭირთ პირ­ვე­ლი ნა­ბი­ჯის გა­დად­გმა, ან გგო­ნი­ათ, რომ არ გაქვთ საკ­მა­რი­სი ძა­ლა ან მოქ­ნი­ლო­ბა, იცო­დეთ, რომ მეც ამ გა­მოწ­ვე­ვე­ბით და­ვიწ­ყე. მნიშ­ვნე­ლო­ბა არ აქვს სა­იდან იწ­ყებთ, მთა­ვა­რია თან­მიმ­დევ­რუ­ლი შრო­მა.