სიტყვა ნაწარმოებია პრეფიქსებისგან upa (ახლოს) და ni (დაბლა), რასაც ემატება ფუძე sad (ჯდომა). ის ნიშნავს გურუსთან (მოძღვართან) ახლოს დაჯდომას სულიერი დარიგების მისაღებად. უპანიშადები წარმოადგენს ვედების – ინდუისტების უძველესი წმინდა ლიტერატურის – ფილოსოფიურ ნაწილს, რომელიც ეხება ადამიანისა და სამყაროს ბუნებას, ასევე ინდივიდუალური სულის (თვითობის) კავშირს სამყაროსეულ სულთან.