ჩემი პირველი პროფესია არის გრაფიკული დიზაინი, რომელიც სხვა მრავალი პროფესიის მსგავსად საკმაოდ სტრესულია. დაახლოებით 13-14 წლის წინ დავიწყე ძიება და მოსინჯვა სხვადასხვა ჯგუფური ვარჯიშების. მიზანი იყო სტრესის მოხსნა და უკეთესი აღნაგობა. ამასთან ერთად ვეძებდი პრაქტიკას, რომელიც საინტერესო და ჩემთვის მოსაწონი იქნებოდა. ყველაზე მეტად მომეწონა SLT, იმ დროს ეს იყო ბალეტის, პილატესის, კარდიოს და იოგას მიქსი. ამ მიქსიდან ყველაზე მეტად იოგას ელემენტები მომეწონა და ამის შემდეგ ვცადე იოგა იაკობთან. საკმაოდ დიდი, საინტერესო გავლენა და შედეგი დამიტოვა იაკობის კლასებმა, შემდეგ კი გადავწყვიტე სხვაგანაც მეცადა, მენახა განსხვავება იოგას პრაქტიკებს შორის. შემდეგი იყო ზურიუსი, შემდეგი არია იოგა და იოგას სახლი (გ.ბერძენიშვილის). თითო სტუდიაში 1 ან მეტი წელი გავჩერდი. ყველაზე დიდხანს არია იოგას ვსტუმრობდი, რადგან იოგას კლასები გამოცდილების და დონეების მიხედვით იყო დაყოფილი, რაც ძალიან მოსახერხებელია. გვყავდა ინდოელი ძალიან კარგი ინსტრუქტორები, მათი პრაქტიკა ბევრად განსხვავდებოდა. მეტად დატვირთული, დინამიური და საინტერესო იყო ჩემთვის, თუმცა სხვა სტუდიებიდან და ინსტრუქტორებისგან კიდევ სხვა საჭირო და გამოსადეგი მიდგომა ვისწავლე. ჯამში ყველასგან რაღაც ძალიან კარგი წამოვიღე. ამ წლების განმავლობაში იოგას დიდი გავლენა რომარ ჰქონოდა ჩემს ფსიქოლოგიაზე, ფსიქიკაზე, მოტივაციაზე, განწობა-ჯანმრთელობაზე, გარე თუ შინაგან სამყაროზე, ეხლა ისევ იოგას სფეროში არ ვიქნებოდი. ჩემი სისტემატიური პრაქტიკის გამო, მქონდა საკმაოდ ეფექტური, ფიზიკური შედეგიც, იმის მიუხედავად რომ არ ვიყავი ბუნებეივად მოქნილი. სხვა მოსწავლეები მეკითხებოდნენ ამა თუ იმ ასანას როგორ ვაკეთებდი, მეც ვუხსნიდი და ვეხმარებოდი. საკმაოდ კარგად გამომდიოდა ახსნა, რადგან ჩემით მქონდა გამოვლილი 0-დან ეს პროცესი და შედეგი, ამიტომ ეს არ იყო მხოლოდ თეორიული ცოდნა და წესები, ეს იყო საკუთარ თავზე გამოცდილი და გამოვლილი პრაქტიკული გამოცდილება. გარედან წამოსულმა ინტერესმა და სიმპატიამ მიბიძგა პროფესიონალურად შემესწავლა ეს სფერო და სხვებისთვისაც შემეყვარებინა იოგა. მართლაც ძალიან კარგი შეგრძნებაა, როცა ხედავ როგორ იცვლება ადამიანი შენს თვალწინ, როგორ ცვლის მას იოგა, როგორ უხარია როცა პროგრესს ხედავს და როგორ სიამოვნებს პროცესი. ეს ისეთი სამსახურია, რომლის დროსაც ვერ გრძნობ რომ მუშაობ. ეხმარები როგორც საკუთარ თავს, ასევე სხვებსაც.