იო­გა ჩემს ცხოვ­რე­ბა­ში  ადრე­უ­ლი  ბავ­შვო­ბი­დან შე­მო­ვი­და, რამდენადაც მა­მა­ჩე­მი იყო იო­გას პრაქტიკით და­ინ­ტე­რე­სე­ბუ­ლი.  თუ გა­ვით­ვა­ლი­სწი­ნებთ, რომ საბ­ჭო­თა კავ­შირ­ში იო­გა აკ­ძა­ლუ­ლიც კი იყო, ეს ყვე­ლა­ფე­რი ერთად ჩემს თვალ­ში მას და­მა­ტე­ბით მის­ტი­უ­რო­ბა­სა და სა­კრა­ლუ­რო­ბას სძენ­და. ბავ­შვო­ბა­ში და მო­ზარ­დო­ბი­სას იო­გა­თი ფრა­გმენ­ტუ­ლად ვი­ყა­ვი და­კა­ვე­ბუ­ლი, თუმ­ცა, რო­გორც კი 2012 წლი­დან იო­გას სის­ტე­მა­ტი­უ­რი პრაქ­ტი­კა და შე­სწავ­ლა და­ვიწ­ყე, გა­მიჩ­ნდა გან­ცდა, რომ რო­გორც იქნა „შინ“ დავ­ბრუნ­დი. ეს შეგ­რძნე­ბა დღემ­დე არ მტო­ვებს, იო­გა დღემ­დე რჩე­ბა ჩემ­თვის გზად „ში­ნის­კენ“, ანუ რე­ა­ლუ­რი სა­კუ­თა­რი თა­ვის­კენ. მა­ლე­ვე და­ვიწ­ყე ინს­ტრუქ­ტო­რად მუ­შა­ო­ბაც, მსურ­და ის უამ­რა­ვი სი­კე­თე, რაც იო­გამ ჩემს ცხოვრ­ებაში მო­ი­ტა­ნა, სხვე­ბის­თვი­საც გა­მე­ზი­ა­რე­ბი­ნა. მი­უ­ხე­და­ვად იმი­სა, რომ თე­რა­პი­უ­ლი იო­გა ჩე­მი მთა­ვა­რი ინ­ტე­რე­სის სფე­როა, ამ წლე­ბის გან­მავ­ლო­ბა­ში გა­ვე­ცა­ნი იო­გას სხვა­დას­ხვა მიმ­დი­ნა­რე­ო­ბას, შე­სა­ბა­მის ლი­ტე­რა­ტუ­რას, სუნთ­ქვით, მე­დი­ტა­ცი­ურ თუ ენე­რგე­ტი­კულ პრაქ­ტი­კებს.  იო­გა­ში თა­ვად მა­რად მო­სწავ­ლედ ვრჩე­ბი, რად­გან იო­გა ეს არის ამოუწურავი ცოდ­ნა ადამიანსა და ცხოვრებაზე, ასევე ტო­ტა­ლუ­რი შინაგანი ტრან­სფო­რმა­ცი­ის და თა­ვი­სუ­ფლე­ბის საიმედო გზა.