სიზ­მრებ­თან კას­ტა­ნე­დას წიგ­ნე­ბის გავ­ლე­ნით მი­ვე­დი. უჩ­ვეუ­ლო სამ­ყა­რო იყო, გან­სხვა­ვე­ბუ­ლი და თით­ქოს არა­ნა­ირ კავ­შირ­ში ცხად­თან. პრაქ­ტი­კა უკ­ვე სკეფ­სი­სით და­ვიწ­ყე და თა­ვი­დან მხო­ლოდ ლუ­ცი­დუ­რუ სიზ­მრის ნახ­ვა მინ­დო­და. სიზ­მრის პრაქ­ტი­კის წე­სე­ბი ძა­ლი­ან მარ­ტი­ვი და თა­ვი­სუ­ფა­ლია, თა­ვი­დან ისე იცავ ვერც ამ­ჩნევ, თუმ­ცა მე­რე ხვდე­ბი, რომ ყვე­ლა­ფე­რი თით­ქოს თა­ვი­სით ლაგ­დე­ბა ზუს­ტად შენ­თვის შე­სა­ფე­რის მო­დელ­ზე. ვის­წავ­ლე ჩე­მი სიზ­მრე­ბის ენა და ამ ენა­ზე ჩე­მი ქვეც­ნო­ბიე­რი და­მე­ლა­პა­რა­კა. ბევრ “სიზ­მა­რას” ვიც­ნობ, და ვი­ცი, რომ ყვე­ლა გან­სხვა­ვე­ბუ­ლად ეკონ­ტაქ­ტე­ბა სიზ­მარს. მაგ­რამ ყვე­ლას­თვის არ­სე­ბობს კონ­სტან­ტე­ბი, რომ­ლე­ბიც უც­ვლე­ლია და რო­მელ­საც ყვე­ლა გა­ივ­ლის. სიზ­მრის პრაქ­ტი­კა რა­ღა­ცით უფ­სკრუ­ლის პი­რას სია­რულს ჰგავს, ასე პო­ულობ შენს თავს, სწავ­ლობ იყო გა­ბე­დუ­ლი და გულ­წრფე­ლი, ჯერ სა­კუ­თარ თავ­თან და მე­რე მთელ სამ­ყა­როს­თან.